Whiplash

Whiplash, een specifieke chiropractische benadering.

Een whiplashtrauma heeft directe gevolgen voor het centrale controle systeem, het zenuwstelsel, van ons lichaam. Dit heeft vaak vele bizarre en onbegrepen klachten tot gevolg. Het behandelen hiervan zal zich dan ook moeten richten op het herstellen van de functie van het zenuwstelsel. De chiropractie richt zich met behulp van gedoseerde impulsen op het verbeteren van het functioneren van het zenuwstelsel.

Inleiding

Het whiplashtrauma kan beschadigingen geven aan huid, spieren, banden, botten, gewrichten, bloedvaten en het zenuwstelsel. Dit laatste bestaat uit zenuwen, ruggenmerg, hersenstam en hersenen. Het zenuwstelsel is zeer gevoelig voor teveel rek en kan hierdoor gaan disfunctioneren. Sommige beschadigingen zijn zichtbaar te maken met beeldvormende technieken zoals röntgenfoto’s, CT- of MRI-scan. Maar de vele functionele klachten van de patiënten zijn vaak niet te constateren met behulp van de bovengenoemde beeldvormende technieken.

Voor het goede begrip, de chiropractie gaat ervan uit dat een goed functioneren van het zenuwstelsel van essentieel belang is voor een optimale gezondheid. De input voor ons zenuwstelsel is de waarneming van onze omgeving met onze zintuigen. Op basis daarvan communiceert ons zenuwstelsel met alle anderen systemen van ons lichaam.

Een whiplashtrauma kan globaal op 3 manieren het goede functioneren van het zenuwstelsel verstoren.

  • Beschadiging van de reksensoren van de spieren. Dit heeft een verstoorde informatie naar het centrale zenuwstelsel tot gevolg. Hierdoor krijgt de patiënt meer moeite met het bepalen van zijn lichaamspositie in de ruimte.
  • Beschadiging van de zenuwvezels (axonen); dit wordt ook wel axonale degeneratie genoemd. Dit heeft een vertraging van de impulsbegeleiding over de zenuwbanen tot gevolg.
  • De centrale verwerking van de zenuwimpulsen wordt verstoord. In de kleine hersenen heeft dit o.a. een verminderde coördinatie van ledematen en rompstabiliteit en verstoorde oogbewegingen tot gevolg.

Het bovenstaande kan verder klachten geven zoals: hoofdpijn, duizeligheid, oorsuizingen, wazig zien, zweten, vermoeidheid, misselijkheid en slaapproblemen. Ook de reactieve spierspanningen van de nekspieren en eventueel de lage rugspieren, kunnen leiden tot een abnormale informatiestroom van de spieren met wederom een niet goed functioneren van het centrale zenuwstelsel als gevolg.

Door het waarnemen van onze omgeving met onze zintuigen en de communicatie via ons zenuwstelsel met alle lichaamssystemen, kunnen wij optimaal reageren op veranderde impulsen uit onze omgeving. Op basis van zijn ervaringen in het verleden en zijn algehele conditie kan een ieder echter anders reageren.

Als het zenuwstelsel door een whiplashtrauma beschadigd wordt kan ons systeem niet meer adequaat reageren. Het is echter ook bekend dat ieder mens anders reageert op een doorstaan trauma, zelfs als het trauma oogwaarschijnlijk hetzelfde lijkt. Geen mens is gelijk in aanleg en zal daarom ook niet gelijk reageren.

Diagnosestelling

Als chiropractor bekijken wij de patiënt daarom holistisch, wij zien de patiënt als een totale eenheid. Het vraaggesprek geeft een inzicht in de patiënt zijn klachtenpatroon, maar vertelt ons niet waar zijn lichaamssystemen disfunctioneren. Het testen van de gevoels (sensorische) systemen zoals gehoor, gezichtsvermogen, geur, smaak etc. is een onderdeel van een goed chiropractisch neurologisch onderzoek. Het testen van de motorische functie b.v. coördinatie van ogen, handen, lichaamshouding, balans etc. geeft ons een beeld hoe het centrale zenuwstelsel functioneert. Het maken van röntgenfoto’s kan een goede aanvulling zijn van een onderzoek, maar mag alleen gezien worden als een momentopname dat niet zegt hoe de persoon functioneert.

Het vinden van een verstreken halskromming (lordose) zegt wat over de stabiliteit van de nek en zal aanleiding kunnen zijn voor het maken van een axiale oppervlakte E.M.G., om de spierspanning van de wervelkolom zichtbaar te maken. Een verstoorde informatiestroom in het centrale zenuwstelsel zal uiteindelijk leiden tot het niet goed functioneren van o.a. de kleine hersenen met als gevolg een verminderde spierspanning, balans en coördinatie. Het testen van oogvolgbewegingen geeft veel informatie over de samenwerking tussen de kleine hersenen, hersenstam, evenwichtsorgaan en de halswervelkolom.

Patiënten ervaren verstoringen hierin als o.a. duizeligheid, zich niet stabiel voelen, coördinatieverlies en wagenziekte. Door bewegingsonderzoek (motionpalpatie) van de wervels onderling kunnen segmentale blokkades worden waargenomen. De blokkades worden veroorzaakt door verhoogde spierspanning met als gevolg een verminderde bewegingsvrijheid.